Artykuł 190 ust. 2 Konstytucji RP formułujący nakaz niezwłocznego ogłoszenia w stosownym organie urzędowym każdego orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego nie określa skutków prawnych orzeczenia, które wbrew temu nakazowi nie zostało opublikowane. Orzeczenie Trybunału ogłoszone przez przewodniczącego składu orzekającego, lecz nieopublikowane, istnieje w obrocie prawnym, a tym samym wywołuje określone skutki prawne. Analizie tego zagadnienia poświęcony jest artykuł Moniki Florczak-Wątor, O skutkach prawnych nieopublikowanego orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego. Rozważania na tle oczekującego na publikację wyroku z 9.03.2016 r. (K 47/15).

Przepis art. 168a k.p.k. w brzmieniu obecnie obowiązującym wprowadza zasadę dopuszczalności w procesie karnym dowodu uzyskanego z naruszeniem przepisów postępowania lub za pomocą czynu zabronionego, o którym mowa w art. 1 § 1 k.k. Sebastian Brzozowski w artykule Dopuszczalność dowodu w kontekście regulacji art. 168a k.p.k. stwierdza, że wiele wątpliwości zarówno teoretycznych, jak praktycznych wywołuje zakres tego unormowania, w szczególności kwestia zakresu dowodów, które mogą zostać wprowadzone do procesu karnego, a w konsekwencji mogą stanowić podstawę dowodową rozstrzygnięcia.
Mateusz Radajewski w glosie do wyroku Sądu Okręgowego w Warszawie z 30.03.2016 r. (X Ka 57/16) zatytułowanej Ułaskawienie oskarżonego jako przesłanka umorzenia postępowania karnego komentuje orzeczenie, w którym zdecydowano o umorzeniu postępowania na skutek zastosowania przez Prezydenta RP prawa łaski wobec oskarżonych. Precedensowy charakter omawianej sprawy, jak również kontrowersje wiążące się z zastosowaniem prawa łaski wobec osób nieprawomocnie skazanych skłaniają Autora do refleksji na temat oceny prawnej działań Prezydenta RP, a w konsekwencji prawidłowości podjętego przez sąd rozstrzygnięcia.