W sierpniowym numerze kwartalnika GLOSA zachęcamy do zapoznania się z glosą prof. M. Kalińskiego do wyroku Sądu Najwyższego z 11.04.2014 r. (I CSK 309/13) pt. „Moment powstania szkody a treść roszczenia odszkodowawczego”. Problematyka reprywatyzacyjna stanowi w ostatnich latach coraz częściej pole wypowiedzi SN dotyczących węzłowych zagadnień prawa odszkodowawczego.

Dzieje się tak, gdyż poszkodowani bezprawiem PRL próbują dochodzić po latach chociażby częściowego naprawienia szkód, zaś w wolnej Polsce ciężar ten spada na Skarb Państwa, który z kolei korzysta z prawa do obrony przed roszczeniami odziedziczonymi po poprzednim systemie, a orężem w walce z poszkodowanymi są klasyczne instytucje prawa cywilnego (z przedawnieniem na czele).
Polecamy także ciekawą glosę M. Bohaczewskiego dotyczącą podmiotu praw autorskich w ujęciu kolizyjnoprawnym. Autor omówił wyrok SN (z 15.09.2011 r., II CSK 572/10), w którym rozstrzygnięto wysoce kontrowersyjną kwestię określenia podmiotu pierwotnie uprawnionego z tytułu praw autorskich, na tle Konwencji berneńskiej, na korzyść zasady państwa, w którym dochodzona jest ochrona. Autor dowodzi w szczegółowym wywodzie, że w praktyce problem określenia uprawnionego wydaje się możliwy do rozwiązania przy odwołaniu się do prawa właściwego dla umowy odnoszącej się do praw autorskich.
W dalszej części numeru wskazujemy również na glosę J. Olesiaka i Ł. Pajora zatytułowaną „Poręczenie udzielone bez wynagrodzenia a opodatkowanie świadczeń nieodpłatnych” (glosa do wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 19.04.2013 r., II FSK 1689/11). Glosowany wyrok dotyczy opodatkowania podatkiem dochodowym od osób prawnych ustanowienia nieodpłatnego poręczenia spłaty kredytu zaciągniętego przez spółkę kapitałową. Zagadnienia dotyczące granic opodatkowania świadczeń nieodpłatnych należą do najczęściej dyskutowanych w doktrynie i analizowanych w orzecznictwie kwestii z zakresu podatków dochodowych. Według autorów, komentowane orzeczenie zasługuje na szczególną uwagę, gdyż zapadło w gronie trzech jednostek: dłużnik, wierzyciel i poręczyciel, a nie w typowym układzie podmiotowym: świadczący – odbiorca świadczenia.