Paweł Złamańczuk, Odpowiedzialność państwa za przewlekłość postępowania w procesach medycznych przed Europejskim Trybunałem Praw Człowieka
Zgodnie z artykułem 6 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności każdy ma prawo do sprawiedliwego i publicznego rozpatrzenia jego sprawy w rozsądnym terminie.

Artykuł przedstawia analizę wymogu rozsądnego terminu określonego w artykule 6 EKPCz na tle analizy orzecznictwa Europejskiego Trybunału Praw Człowieka dotyczącego procesów medycznych. Procesy te posiadają podwyższony stopień skomplikowania z uwagi na kwestię odpowiedzialności za szkody wyrządzone przy leczeniu oraz konieczność przeprowadzenia dowodów z opinii biegłych. Zgodnie z orzecznictwem ETPCz długość postępowania musi być oceniana w świetle konkretnych okoliczności sprawy oraz biorąc pod uwagę następujące kryteria: skomplikowany charakter sprawy, postępowanie skarżącego, postępowanie odpowiednich władz oraz znaczenie sprawy dla skarżącego. W artykule zostanie przedstawiona analiza ustalania przez Trybunał długości postępowania oraz kryteriów, które brane są pod uwagę w celu oceny zasadności czasu trwania postępowania.

Zbigniew Kmieciak, Węgierska ustawa o ogólnych zasadach postępowania w sprawach administracyjnych – koegzystencja dwóch wizji porządku prawnego?
Uchwalony w 2004 r. węgierski kodeks określający ramy postępowań w sprawach administracyjnych jest wynikiem realizacji swoistej koncepcji legislacyjnej, dopuszczającej rozdzielenie przedmiotu regulacji pomiędzy różne akty i wyznaczenie jednemu z nich roli wiodącej. Przyjęcie tego wariantu unormowania, odbiegającego znacząco od polskiej tradycji, można wytłumaczyć pragmatyzmem ustawodawcy, który dąży do zapewnienia odpowiedniej elastyczności tworzonych reguł proceduralnych. Ustawa jest zarazem – w ocenie autora – wypadkową dwóch, w jakimś stopniu rozbieżnych tendencji. Kształtuje ona bowiem z jednej strony nowe formy postępowania, przy utrzymaniu niezbędnych gwarancji ochrony interesu indywidualnego, z drugiej zaś strony – kreuje rozwiązania służące kontroli i dyscyplinowaniu zachowań jednostki i podporządkowane celom instrumentalnym, niekiedy kosztem wartości i standardów właściwych dl państwa liberalnego.

Anna Młynarska-Sobaczewska, Rytualne ofiary a moralność publiczna. Analiza argumentacji Trybunału Konstytucyjnego (K 52/13) i Sądu Najwyższego USA (508 U.S. 520.1993)
Tekst omawia funkcję perswazyjną uzasadnień orzeczeń sądów konstytucyjnych na przykładzie dwóch wyroków: Sądu Najwyższego USA i polskiego Trybunału Konstytucyjnego dotyczących granic wolności religii. Analizowane są różnice w argumentacji, w szczególności w sięganiu do pojęć abstrakcyjnych oraz poszukiwanie argumentów spoza kategorii światopoglądowych, racjonalizujących wydaną decyzję. Konkluzja wskazuje na znacznie większy potencjał perswazyjny orzeczeń uzasadnianych na poziomie innym niż odwoływanie do zasad i pojęć o charakterze generalnym i w kręgu formalizmu prawniczego.

Jakub Szmit, Statut związku zawodowego jako źródło prawa pracy
Statut jest kluczowym aktem wewnątrzorganizacyjnym każdego związku zawodowego. Uwzględniając zakres spraw przekazanych do regulacji statutowej przez prawodawcę można stwierdzić, że jego rola jest istotniejsza, niż w przypadku znacznej większości innych osób prawnych. Stąd też rozważania dotyczące różnych aspektów statutu związku zawodowego są niezwykle istotne i mają dużą doniosłość. Spośród różnych płaszczyzn badawczych w niniejszym artykule uwaga skupiła się na problematyce oceny statutu związku jako źródła prawa pracy w rozumieniu art. 9 Kodeksu pracy. Autor wskazuje po pierwsze, że możliwe jest zawarcie w statucie postanowień, które mają walor norm prawa pracy, a po drugie analizuje, jakie wzajemne prawa i obowiązki związku zawodowego (jako pracodawcy) i jego pracowników mogą zostać uregulowane w tym akcie. Poza zasadniczymi rozważaniami część uwagi poświęcona została zaprezentowaniu teorii w świetle której statutowi związku zawodowego należy przypisać mieszany, normatywno-obligacyjny charakter prawny.

Paweł Selera, Zasada proporcjonalności w orzecznictwie podatkowym Trybunału Konstytucyjnego
Prawo podatkowe jest prawem o charakterze ingerencyjnym, a sama koncepcja władztwa podatkowego państwa zakłada poprzez tworzenie i określanie norm podatkowych wkraczanie w określone prawa i wolności konstytucyjne (zwłaszcza prawo własności). Wkroczenie to w powyższym zakresie mające swe podstawy w art. 84 i 217 Konstytucji RP nie podlega kontroli przez pryzmat zastosowania zasady proporcjonalności. Konstytucyjna zasada proporcjonalności wyrażona w art. 31 ust. 3 Konstytucji RP znajdzie natomiast zastosowanie w zakresie oceny regulacji prawnych mających – w przekonaniu prawodawcy – zapewnić realizację ustanowionego obowiązku podatkowego. W tym obszarze zasada proporcjonalności może posłużyć do oceny wkroczenia prawodawcy w prawa i wolności chronione konstytucyjnie. Ocena ta odbywa się zwłaszcza poprzez „ważenie” interesu publicznego względem interesu prywatnego.

Katarzyna Banasik, Karalność a struktura przestępstwa
Przedmiotem artykułu jest relacja karalności do struktury przestępstwa. W efekcie analizy autorka stwierdziła, że elementu struktury przestępstwa w postaci „czynu zabronionego pod groźbą kary” nie należy określać mianem „czyn karalny”. Ustawowego określenia „czyn zabroniony pod groźbą kary” nie należy traktować zamiennie z określeniem „czyn karalny”, gdyż dotyczą one różnych płaszczyzn odpowiedzialności karnej. Kwestia zabronienia pod groźbą kary aktualizuje się wcześniej niż kwestia karalności. Autorka skonkludowała, że karalność leży poza istotą przestępstwa. Karalność nie jest elementem w strukturze przestępstwa, lecz jest kategorią nadrzędną. Ponadto autorka wykazała, że określony w art. 111 § 1 k.k. warunek odpowiedzialności karnej za przestępstwa popełnione za granicą, powszechnie zwany „warunkiem podwójnej karalności”, powinien być nazywany „warunkiem podwójnej kryminalizacji”.

Konrad Łuczak, Naruszenie unijnej zasady skuteczności krajowego prawa procesowego
Opracowanie ma na celu scharakteryzowanie sposobów naruszenia zasady skuteczności przez krajowa normę procesową, które następuje z powodu zaistnienia sytuacji praktycznej niemożliwości oraz nadmiernego utrudnienia w realizacji uprawnienia, przyznanego jednostce na mocy prawa UE. Punktem wyjścia dla rozważań jest analiza wybranych orzeczeń TSUE wydanych w latach 2013–2014, w których stwierdzono, że wspomniana zasada sprzeciwia się określonym normom procesowym. Na marginesie pozostawiono zasadę równoważności, bowiem jej naruszenie TSUE stwierdza umiarkowanie rzadko, jak i dlatego, że nawet gdy uzna brak niezgodności normy procesowej z tą zasadą, to i tak następnie prowadzi analizę w świetle zasady skuteczności , co sugeruje, że ma ona decydujące znaczenie dla oceny normy.

Agnieszka Rzetecka-Gil, Terminy do zaprzestania niedozwolonej działalności gospodarczej w ustawie antykorupcyjnej
Na tle stosowania przepisów ustawy antykorupcyjnej istotne znaczenie ma problem, jak powinna zachować się osoba powołana na stanowisko publiczne, o którym mowa w art. 1 i 2 ustawy, jeśli w chwili powołania prowadziła działalność gospodarczą, zabronioną przez art. 4 tej ustawy. W szczególności, w jakim terminie winna zaprzestać prowadzenia zabronionej działalności gospodarczej, prowadzonej w dniu powołania. Niestety, ustawodawca nie udziela nam odpowiedzi na to pytanie w odniesieniu do większości podmiotów objętych zakresem wskazanego aktu prawnego. Termin ten został określony jedynie w odniesieniu do wąskiej – z perspektywy zakresu ustawy antykorupcyjnej - grupy podmiotów, powołanych do pełnienia funkcji publicznej członka zarządu powiatu i województwa.

Mikołaj Bednarz, Skreślenie z listy adwokatów osoby zajmującej stanowisko asystenta sędziego
Zagadnienie wpisu na listę adwokatów osób, sprawujących funkcje w wymiarze sprawiedliwości pozostaje przedmiotem ożywionego orzecznictwa sądów administracyjnych. Rozstrzygnięcie kwestii, czy czynny zawodowo asystent sędziego może uzyskać uprawnienie do wykonywania zawodu adwokata a następnie pozostawać na liście adwokatów ma istotne znaczenie dla należytego sprawowania przez adwokaturę jej ustawowych funkcji. Niniejszy artykuł dotyczy rozstrzygnięcia kwestii, czy asystent sędziego, który po uzyskaniu wpisu na listę adwokatów nie rozwiązał łączącego go stosunku pracy może pozostawać na liście adwokatów i sprowadza się do dokonania prawidłowej wykładni treści art. 72 ust 1 pkt 4) Prawa o adwokaturze, w zakresie w jakim odnosi się do asystenta sędziego. Autor glosy kwestionuje pogląd o prawnej dopuszczalności pozostawania na liście adwokatów osób, zajmujących stanowisko asystenta sędziego.

Witold Małecki, Prawo gospodarcze jako podstawowa gałąź prawa (analiza dorobku doktryny rosyjskiej)
Doniosłość rozważań nad statusem prawa gospodarczego jako gałęzi prawa, podejmowanych w nauce rosyjskiej, wynika z ujmowania gałęzi prawa jako zasadniczej jednostki klasyfikacyjnej systemu prawa. Za kryteria wyodrębniania gałęzi prawa uznawane są powszechnie przedmiot normowania i metoda regulacji. Analiza przedmiotu normowania w ramach prawa gospodarczego wskazuje w aspekcie zewnętrznym na jego odrębność od przedmiotów prawa administracyjnego i prawa cywilnego, w aspekcie wewnętrznym – na silne zintegrowanie o charakterze funkcjonalnym. Badania nad metodą regulacji, uwzględniające założenie o szerokim i wąskim rozumieniu tego pojęcia w ujęciu W.S. Biełycha, implikują przyjęcie stanowiska o istnieniu odrębnej metody regulacji na gruncie prawa gospodarczego, stanowiącej konglomerat metody publicznoprawnej i metody prywatnoprawnej, zestawianych i współstosowanych według jednolitej reguły ogólnej. Odrębność przedmiotu normowania i metody regulacji każe uznać prawo gospodarcze za podstawową gałąź prawa.