Sędziowie Trybunału Konstytucyjnego są funkcjonariuszami publicznymi zatrudnionymi w specyficznym organie kontroli przestrzegania prawa przez organy legislacyjne oraz władzę wykonawczą. Andrzej Marian Świątkowski szczegółowo analizuje status pracowniczy sędziów Trybunału Konstytucyjnego w artykule Służbowy stosunek pracy sędziego Trybunału Konstytucyjnego. Część I. Cechy charakterystyczne, nawiązanie służbowego stosunku pracy.

Radosław Tymiński w artykule Obowiązek informacyjny lekarza wobec pacjenta – refleksje na tle wybranego dorobku orzeczniczego Izby Cywilnej Sądu Najwyższego krytycznie się odnosi do rozstrzygnięć Sądu Najwyższego poszerzających zakres informacji udzielanej pacjentowi przez lekarza, ponieważ, jak zaznacza Autor, może to wywrzeć odwrotne skutki do zamierzonych. Zdaniem Radosława Tymińskiego w natłoku informacji o ryzyku związanym z zabiegiem i jego możliwych powikłaniach pacjent może zatracić cel zabiegu i jego rzeczywiste niebezpieczeństwo. Prowadzi to do tego, że część pacjentów, nie mając podstaw merytorycznych, odmówi wykonania całkiem bezpiecznego zabiegu, a inni zgodzą się na zabieg, nie czytając zgody i nie słuchając informacji lekarskiej, ponieważ i tak nie będą w stanie jej zrozumieć.
Zgodnie z postanowieniem Sądu Najwyższego z 12.05.2016 r. (IV CSK 529/15) rozstrzygnięcia dokonywane przez związek wyznaniowy na podstawie prawa własnego nie podlegają kontroli sądów państwowych, jako że stosowanie swoich wewnętrznych uregulowań przez te związki jest objęte sferą ich autonomii. W sprawie tej zaskarżony został akt powołania przywódcy muzułmańskiej wspólnoty religijnej (muftiego). Wojciech Brzozowski w glosie do tego orzeczenia podziela pogląd wyrażony przez Sąd Najwyższy. Jak zauważa Autor glosy, przypadek tej wspólnoty wyznaniowej jest jednak szczególnie trudny, gdyż ustawa określająca jej status prawny została uchwalona w 1936 r. i jest oczywiście niezgodna z dzisiejszymi standardami autonomii religijnej.