W numerze 3 kwartalnika „Glosa” zachęcamy do zapoznania się z glosą Barbary Trybulińskiej do uchwały Sądu Najwyższego z 7.07.2016 r., III CZP 32/16. Od wielu lat w doktrynie i orzecznictwie toczy się dyskusja dotycząca odpowiedzi na pytanie, w skład którego z majątków małżonków pozostających we wspólności ustawowej majątkowej małżeńskiej wchodzą nabyte przez jednego z nich udziały w spółce z o.o.

Wypracowanych zostało kilka koncepcji, a każda z nich ma swoich zwolenników i przeciwników. Mimo ogromnego znaczenia dla praktyki obrotu gospodarczego, ustawodawca wciąż nie rozstrzygnął tego problemu. Analizując podjętą niedawno przez Sąd Najwyższy uchwałę, należy stwierdzić, że udział w spółce z o.o. nabyty ze środków pochodzących z majątku wspólnego jest częścią tego właśnie majątku. Za stanowiskiem tym przemawia wiele argumentów podniesionych w niniejszej glosie.

Warto także zwrócić uwagę na glosą Konrada Kohutka do wyroku Trybunału Sprawiedliwości z 21.01.2016 r. w sprawie C 74/14, „Eturas” UAB i inni przeciwko Lietuvos Respublikos konkurencijos taryba. Komentowane orzeczenie dotyczy antymonopolowej kwalifikacji wysłania e-maila o treści antykonkurencyjnej w świetle zakazu z art. 101 ust. 1 TFUE. Trybunał Sprawiedliwości badał, czy sam fakt wysłania takiego maila (zawierającego propozycję ustalenia maksymalnej stawki rabatów) do sprzedawców (tu biur podróży) przez podmiot zajmujący się informatyczną obsługą sprzedaży biletów online może być wystarczający do uznania, iż w danym przypadku doszło do porozumienia (ew. uzgodnionej praktyki) w rozumieniu ww. przepisu. W komentowanym wyroku TS – opierając się na domniemaniu niewinności – poszerzył (wypracowaną już w judykaturze) listę przypadków, w których wykluczona jest odpowiedzialność za naruszenie tego przepisu (w danym przypadku adresatów takiego e-maila).

Ciekawą lekturą będzie również glosa Karoliny Kani do uchwały składu siedmiu sędziów Sądu Najwyższego z 20.11.2015 r., III CZP 17/15. Przedmiotem glosy jest analiza nieobowiązującego już przepisu art. 24 ust. 2 pkt 1 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów w zw. z art. 365 i 366 i uchylonym art. 47943 Kodeksu postępowania cywilnego, które dotyczą kwestii związanych z uznaniem bądź nieuznaniem postanowień o takiej samej treści za niedozwolone. Należy wskazać, że wyjaśnienia wymaga ustalenie charakteru podmiotowej prawomocności materialnej wyroku uznającego postanowienie wzorca umowy za niedozwolone, tj. czy prawomocność wyroku uznającego dane postanowienie wzorca za niedozwolone ma skutek względem wszystkich przedsiębiorców stosujących takie postanowienie czy tylko względem przedsiębiorcy, przeciwko któremu wydano wyrok. Sąd Najwyższy w komentowanym orzeczeniu opowiedział się za poglądem odnoszącym się do jednokierunkowej prawomocności materialnej wyroku.