Numer 3 kwartalnika „Krajowa Rada Sądownictwa” w znacznej części jest poświęcony planowanym zmianom ustawodawczym regulacji konstytucyjnego organu, jakim jest Krajowa Rada Sądownictwa, która ma stać na straży niezależności sądów i niezawisłości sędziów.

Adam Sulikowski i Krzysztof Otręba w artykule „Kilka uwag o przeszłości i perspektywach Krajowej Rady Sądownictwa” poruszają właśnie problem zmian ustawowych czynionych w lipcu 2017 r. w zakresie rozwiązań ustrojowych dotyczących polskiej Krajowej Rady Sądownictwa, które skutkują m.in. powierzeniem kompetencji do określenia składu Rady Sejmowi. Autorzy przypominają historię i motywy utworzenia niezależnej Krajowej Rady Sądownictwa, wskazując na kreowane na przestrzeni lat kompetencje Rady oraz przywołują argumenty przedstawiane w tym zakresie podczas obrad „Okrągłego Stołu” oraz w dyskusji nad kształtem Konstytucji RP z 1997 r. Przedstawiają także krytyczne stanowisko odnośnie do zapowiadanego pozytywnego wpływu dokonywanych zmian na sytuację sądownictwa w Polsce oraz rozważają zagrożenia, jakie niesie ze sobą jawne upolitycznienie organu mającego stać na straży niezależności sądów i niezawisłości sędziów. W tym zakresie artykuł wskazuje w szczególności na wyjątkowo jaskrawe powiązanie obecnego Trybunału Konstytucyjnego z obozem rządzącym, jakie dokonało się po obsadzeniu części stanowisk w tym organie przez obecną władzę, oraz podkreśla, że reforma Krajowej Rady Sądownictwa jest początkiem szerokiej reformy całego systemu sądownictwa, na co wskazuje rozpoczęta już kolejna procedura ustawodawcza, dotycząca Sądu Najwyższego.

Krzysztof Grajewski w artykule „Postulat utworzenia rady do spraw sądownictwa podczas obrad Okrągłego Stołu” opisuje negocjacje w czasie obrad Okrągłego Stołu, które dotyczyły powołania niezależnej rady sądownictwa jako organu stojącego na straży niezależności sądów i niezawisłości sędziów. Postulat ten został zgłoszony przez stronę solidarnościowo-opozycyjną i spotkał się z dużym oporem przedstawicieli ówcześnie rządzącego reżimu. Utworzenie Krajowej Rady Sądownictwa jako organu, któremu przysługuje wyłączne prawo do przedstawiania głowie państwa kandydatów na sędziów, zostało ostatecznie wynegocjowane przez uczestników obrad Okrągłego Stołu i w niedługim czasie uchwalono odpowiednie zmiany w konstytucji oraz pierwszą ustawę regulującą funkcjonowanie Rady, która rozpoczęła działalność w lutym 1990 r.

Jerzy Zajadło w tekście „Fałszywość hasła „demokracja, a nie sędziokracja” – analiza filozoficzno-prawna” zauważa, że hasło to pojawiło się w ostatnim czasie w polskiej debacie publicznej, ale zdaniem autora sformułowana w nim alternatywa ma charakter pozorny i fałszywy. We współczesnym demokratycznym państwie prawa odpowiedzialność za kształt procesu tworzenia i stosowania prawa powinna być bowiem podzielona pomiędzy wszystkie trzy władze – ustawodawczą, wykonawczą i sądowniczą. Zdaniem Jerzego Zajadły w dzisiejszej Polsce mamy niestety do czynienia z symptomami niedemokratycznego państwa bezprawia w znaczeniu, jaki wynika z uniwersalnego wymiaru tzw. formuły Radbrucha. Należą do nich między innymi fasadowy charakter procesu ustawodawczego, naruszanie zasady trójpodziału władzy oraz próba podważenia niezawisłości sędziowskiej.

W numerze także inne godne polecania artykuły:
– Grzegorz Wierczyński, „Polskie doświadczenia w zakresie ogłaszania prawa”
– Mariusz Królikowski, „Rusza Forum Współpracy Sędziów”
– Marcin Krzemiński, Maciej Pach, „Portal konstytucyjny.pl – nowe forum dyskusji konstytucyjnej w Polsce”
– Fryderyk Zoll, „Akademicki Projekt Kodeksu Cywilnego. O nowym sposobie prac kodyfikacyjnych – rozwiązanie doraźne czy stały element architektury stanowienia prawa?”
– Łukasz Chojniak, „Stowarzyszenie Przyjaciół Konstytucji”
– Piotr Radziewicz, „Zespół ekspertów prawnych przy fundacji im. Stefana Batorego”
– Julia Kluczyńska, „Obywatelskie Obserwatorium Demokracji”
– Lech Krzyżanowski, Włączanie krakowskiego okręgu sądowego do struktur wymiaru sprawiedliwości II Rzeczypospolitej. Geneza, przebieg i skutki