W podwójnym, styczniowo-lutowym, numerze „Samorządu Terytorialnego” uwagę Czytelnika pragniemy skupić przede wszystkim na artykule Piotra Zygadły pt. Zagadnienia prawne związane z dochodowością projektów unijnych w latach 1988–2020. Perspektywa samorządowa, który podejmuje problematykę dochodowości projektów realizowanych w ramach kolejnych okresów programowania polityki spójności. Zagadnienie to jest istotne dla każdego wnioskodawcy, beneficjenta i instytucji systemu wdrażania funduszy unijnych.

Analiza dochodowości projektu stanowi bowiem jeden z podstawowych aspektów oceny, pozwalający określić dopuszczalność wsparcia i reżim prawny, na podstawie którego przyznane będzie dofinansowanie. Podstawa prawna udzielonego wsparcia decyduje nie tylko o wielkości wsparcia, ale również o warunkach, na jakich będzie mogła być wykorzystywana powstała infrastruktura w okresie eksploatacyjnym. Na przestrzeni poszczególnych okresów programowania przepisy w tym zakresie znacznie ewoluowały w kierunku zwiększenia precyzji przepisów i wyraźnego powiązania zasad z przepisami o pomocy publicznej. Celem artykułu jest przybliżenie zmieniających się zasad w zakresie dochodowości projektów, w kontekście przepisów unijnych o projektach generujących dochód oraz relacji tych przepisów do przepisów o pomocy publicznej. Analizując przepisy, autor koncentruje się przede wszystkich na zasadach przewidzianych na lata 2014–2020 i aspektach szczególnie istotnych z perspektywy samorządowej.

Godnym polecenia artykułem jest również tekst Ryszarda Szostaka pt. Charakter prawny umów koncesyjnych, zdaniem którego wdrożenie do polskiego porządku prawnego nowej dyrektywy 2014/23/UE w sprawie udzielania koncesji, na mocy ustawy z 21.10.2016 r. o umowie koncesji na roboty budowlane lub usługi, uzasadnia potrzebę zarysowania charakteru prawnego tego rodzaju zamówień wraz z umiejscowieniem ich w ogólnie przyjętej systematyce kontraktów. Są one podstawowymi formami partnerstwa publiczno-prywatnego funkcjonującego na styku stosunków normowanych prawem cywilnym oraz administracyjnym. Nieustające trudności kwalifikacyjne – jak zauważa autor – wynikają nie tylko ze złożonej regulacji, lecz także z braku doświadczenia wywołanego dłuższą nieobecnością tej problematyki w prawie polskim. Rosnące potrzeby praktyki wymuszają zatem przedstawienie jednoznacznej, stabilnej i przejrzystej wykładni nowych przepisów.
Nie można także przejść obok tekstu Agnieszki Piskorz-Ryń pt. Hybrydowy charakter prawa do ponownego wykorzystywania – wybrane zagadnienia. Prawo do ponownego wykorzystywania zostało ukształtowane na gruncie dyrektywy 2003/98/WE jako prawo ekonomiczne i polityczne, co przejął polski ustawodawca w ustawie o ponownym wykorzystywaniu informacji sektora publicznego. Pomimo tych założeń i deklarowanych przez ustawodawcę celów, prawo to jest silnie nasycone elementami ekonomicznymi. Nie można pominąć faktu, że jest ono budowane na procedurze dostępowej i oparte na rozwiązaniach przewidzianych dla dostępu do informacji publicznej, stanowiąc w ten sposób swoistą hybrydę. Dla realizacji celów ekonomicznych i związanych z nimi zasad ponownego wykorzystywania ustalonych już na gruncie dyrektywy ustawodawca zespolił ze sobą różne elementy (instytucje) w integralną całość. Z jednej strony uwzględniając ekonomiczny charakter ponownego wykorzystywania, z drugiej zakładając jego bezpośredni związek z procedurą dostępową. Odnosi się ten związek nie tylko do sfery wartości i idei, ale także przyjętych rozwiązań prawnych. Prawo do ponownego wykorzystywania jest więc na gruncie europejskim kompromisem między pełną komercjalizacją danych publicznych, na wzór amerykański, a politycznym prawem dostępu do informacji publicznej.