W numerze polecamy następujące artykuły:
Paweł Marcisz, Sąd obowiązany do zadania pytania prejudycjalnego w polskim postępowaniu cywilnym. W artykule podjęto próbę odpowiedzi na pytanie: czy w polskiej sprawie cywilnej o charakterze kasacyjnym obowiązany do zadania pytania prejudycjalnego jest jedynie Sąd Najwyższy, czy również sąd drugiej instancji.

 

Punktem wyjścia rozważań jest niedawne orzeczenie Trybunału Sprawiedliwości w sprawie Partner, a także wyroki w sprawach: Lyckeskog i Cartesio. Autor argumentuje, że przyjęta w tych orzeczeniach koncepcja, zgodnie z którą obowiązany do zadania pytania byłby wyłącznie Sąd Najwyższy, nie odpowiada specyfice polskiej procedury cywilnej. Jej akceptacja w polskim porządku prawnym doprowadziłaby do sytuacji, w której w części spraw żaden sąd nie byłby obowiązany do zadania pytania prejudycjalnego, ponieważ nie wszystkie sprawy, w których takie pytanie należałoby zadać, przechodziłyby przez sito przedsądu. W rezultacie autor postuluje przyjęcie koncepcji, zgodnie z którą, obowiązek zadania pytania prejudycjalnego ciąży zarówno na Sądzie Najwyższym, jak i na sądzie drugiej instancji.
Dominika Czerniak, Prawo podejrzanego do kontaktu z adwokatem (art. 6 ust. 3 lit. c EKPCz) w orzecznictwie Europejskiego Trybunału Praw Człowieka. Począwszy od wyroku Salduz przeciwko Turcji, Europejski Trybunał Praw Człowieka w Strasburgu konsekwentnie podkreśla znaczenie prawa dostępu do adwokata (art. 6 ust. 3 lit. c EKPCz) od najwcześniejszego etapu postępowania dla realizacji prawa do obrony, ale jego zapatrywania na konsekwencje naruszenia (ograniczenia) powyższego prawa podejrzanego zmieniały się na przestrzeni ostatnich lat. Na uwagę zasługują zwłaszcza dwa wyroki Wielkiej Izby wydane w sprawach Ibrahim i inni przeciwko Zjednoczonemu Królestwu oraz Simeonovi przeciwko Bułgarii, które, jak się wydaje, w istotny sposób zmodyfikowały dotychczasowe stanowisko ETPCz w tej kwestii. W artykule dokonano analizy orzecznictwa ETPCz odnoszącego się do prawa podejrzanego do kontaktu z adwokatem, aby ustalić, czy obecnie istnieje jednolity standard ingerencji w prawo podejrzanego do kontaktu z adwokatem, a jeżeli tak, to czy jest on satysfakcjonujący z perspektywy ochrony praw oskarżonego w procesie karnym.
Iwona Parchimowicz, Prawo do wystąpienia z Unii Europejskiej na przykładzie Brexitu. Celem niniejszego opracowania jest ustalenie charakteru art. 50 Traktatu o Unii Europejskiej przede wszystkim poprzez zidentyfikowanie, w jaki sposób zawarte tam przepisy generują niepewność prawną. Możliwość opuszczenia Unii Europejskiej – z jednej strony – ma akcentować demokratyczny charakter członkostwa w tej organizacji ponadnarodowej, a z drugiej strony, zasadza się na paradoksie polegającym na tym, że państwo członkowskie (państwo występujące) w majestacie prawa unijnego atakuje integrację europejską, której owocem jest dzisiejsza Unia i która to integracja w niektórych państwach członkowskich stanowi wartość ustrojową. Charakter gwarantowanego art. 50 Traktatu o Unii Europejskiej prawa do wystąpienia polega na generowaniu w rozmaity sposób niepewności prawnej (niepewności powodowanej przez przepisy prawa), chociaż wydawałoby się, że wszelkie regulacje prawne powinny być nastawione na eliminowanie niepewności.