W numerze 11 Redakcja poleca lekturę glosy Agnieszki Jurzec-Jasieckiej i Andrzeja Jasieckiego do uchwały SN z 8.10.2015 r., III CZP 57/15, w której autorzy omówili propozycję rozwiązania pojawiającego się często w praktyce problemu pozywania wspólnoty mieszkaniowej przez członka jej zarządu. Zaproponowane przez Sąd rozwiązanie oparte na analogicznym stosowaniu art. 210 § 1 Kodeksu spółek handlowych nie wydaje się według glosatorów prawidłowe.

Należało bowiem uwzględnić wykładnię powołanego przepisu i możliwość jego zaadoptowania do rozważanej sytuacji, w tym m.in. zaskarżalność uchwały o powołaniu pełnomocnika, większość głosów, jaka ma być osiągnięta przy głosowaniu, dopuszczalność udziału w nim powoda (właściciela lokalu) – członka zarządu. Poza tym właściciele lokalu nie mają obowiązku ustanowienia pełnomocnika, a pozostaje to w interesie powoda, który nie ma skutecznych środków prawnych do doprowadzenia do podjęcia uchwały. W związku z tym powinno się – zdaniem glosatorów – rozważyć możliwość ustanowienia reprezentanta pozwanej wspólnoty mieszkaniowej na podstawie np. analogicznie stosowanego art. 253 § 2 k.s.h.

W wyroku z 16.02.2017 r., II PK 375/15, Sąd Najwyższy zwrócił uwagę na kwestie dotyczące ratio legis ochrony przedemerytalnej i jej zakresu. Na przykładzie tego orzeczenia wyraźnie widać, że zakres ochrony przedemerytalnej w dalszym ciągu budzi wiele emocji oraz często staje się źródłem odmiennych interpretacji. Autorka glosy do tego wyroku – Tatiana Wrocławska – omawia konsekwencje prawne decyzji organu rentowego ustalającej nabycie prawa do emerytury z jednoczesnym wstrzymaniem wypłaty świadczenia.

Warto zwrócić uwagę na wyrok NSA z 17.11.2016 r., II GSK 3050/15, z glosą Bartosza Rakoczego, który zwraca uwagę, że jedną z podstawowych wartości Unii Europejskiej jest swoboda przepływu usług i kapitału, a także swoboda prowadzenia działalności gospodarczej. Pomimo iż są to bardzo istotne dla Unii Europejskiej wartości, to jednak mogą ulegać ograniczeniom. Ograniczenia te należy zawsze traktować w kategoriach wyjątku. Jednym z takich ograniczeń jest działalność w zakresie zbiorowego zaopatrzenia w wodę i zbiorowego odprowadzania ścieków. Dla prawodawcy europejskiego terytorialne ograniczenie jest tutaj bardziej istotne niż sama swoboda.

W numerze ponadto ciekawe orzeczenia wraz z glosami:
– postanowienie NSA z 19.05.2016 r., II OZ 512/16, z glosą Szymona Cheby, omawiającą zagadnienie nabycia statusu uczestnika na prawach strony;
– wyrok NSA z 1.12.2016 r., II GSK 5141/16, z glosą Rafała Poździka na temat wniosku o dofinansowanie realizacji projektu z budżetu Unii Europejskiej;
– uchwała SN z 25.06.2015 r., III CZP 34/15 oraz uchwała składu 7 sędziów SN z 22.11.2016 r., III CZP 62/16, z glosą Grzegorza Wierczyńskiego krytycznie analizującego obie te uchwały, które oceniają wpływ zmiany przepisu upoważniającego na obowiązywanie wydanego na jego podstawie aktu prawa miejscowego;
– wyrok SA w Gdańsku z 11.01.2013 r., V ACa 989/12, z glosą Tomasza Justyńskiego, który krytycznie komentuje orzeczenie sądu apelacyjnego w Gdańsku podnoszące zaawansowany wiek uprawnionego do rangi samodzielnej okoliczności uzasadniającej (w oderwaniu od pozostałych okoliczności sprawy) zastosowanie zwiększenia należnego zachowku;
– postanowienie SN z 27.04.2016 r., III KK 265/15, z glosą Arkadiusza Lacha, który omawia dokonaną przez SN wykładnię art. 267 § 3 Kodeksu karnego w kontekście uprawnienia do zapoznania się z informacją oraz analizuje użyte w tym przepisie pojęcie urządzenia;
– postanowienie SN z 25.02.2016 r., I KZP 18/15, z glosą Marcina Borodziuka na temat dopuszczalności wstrzymania orzeczenia o tymczasowym aresztowaniu podjętego z zastrzeżeniem jego uchylenia w wypadku złożenia poręczenia;
– postanowienie SN z 31.05.2017 r., I KZP 5/17, z glosą Bartłomieja Gadeckiego, który wyraża pogląd, że przy spełnieniu pewnych warunków sprzedaż w sklepie dopalaczy stanowi przestępstwo z art. 165 § 1 pkt 2 Kodeksu karnego;
– wyrok SN z 21.02.2017 r., I PK 300/15, z glosą Michała Skąpskiego, który krytycznie odnosi się do sytuacji, w której – mimo uchylenia odnośnych przepisów przez Trybunał Konstytucyjny – została podtrzymana dotychczasowa linia orzecznicza SN w sprawach ryczałtów przysługujących kierowcom transportu międzynarodowego z tytułu noclegów odbywanych w kabinach pojazdu.