Monika Tomaszewska, Michał Szypniewski. Obowiązki informacyjne pracodawcy wobec pracownika delegowanego – kilka uwag krytycznych. Rzetelna informacja jest cenioną wartością w prawie pracy, gdyż jest ona warunkiem koniecznym swobody nawiązania stosunku prawnego, włączając w to wybór podstawy zatrudnienia, a ponadto swobody kształtowania treści i relacji pomiędzy stronami. Stan wiedzy wynikający z dostępnych bądź udzielonych informacji wpływa na świadomość istniejących praw i zakresu obowiązków będących następstwem podjętych czynności prawnych.

 

Obowiązek poinformowania pracownika o warunkach pracy stanowi skuteczne narzędzie ochrony jego praw i interesów, dlatego został on uregulowany w dyrektywie 91/533/EWG. Znaczenie rzetelnej i całościowej informacji o warunkach zatrudnienia doceniono zwłaszcza wtedy, gdy polscy pracodawcy na masową skalę rozpoczęli świadczenie usług na terenie innych państw członkowskich. Jednak akty prawne, właściwe dla delegowania pracowników, nie nakładają żadnych obowiązków informacyjnych na pracodawców delegujących pracowników o warunkach ich pracy. Autorzy podjęli się próby analizy wzajemnych relacji pomiędzy dyrektywą 91/533 a dyrektywą 96/71/WE.

Justyna Maliszewska-Nienartowicz, Dyskryminacja ze względu na wiek w orzecznictwie Trybunału Sprawiedliwości (przegląd wybranych rozstrzygnięć z lat 2014-2016). W literaturze przedmiotu podkreśla się, iż wiek jest kryterium szczególnym, choćby z tego względu, że ma on naturalny charakter i że wszyscy mu podlegamy. Jego zastosowanie w praktyce nie prowadzi ani do powstania antagonizmów o przeciwstawnym charakterze (kobieta–mężczyzna, obywatel–cudzoziemiec, biały–czarnoskóry), ani nie wywołuje niechęci czy napięć, np. na tle rasowym czy religijnym. Należy przy tym zauważyć, że wiek, podobnie jak i pozostałe kryteria różnicujące, nie został zdefiniowany. Nie ma jednak wątpliwości, co podkreśla także Trybunał Sprawiedliwości w swoim orzecznictwie, że oparty na nim zakaz dyskryminacji odnosi się do osób w różnym wieku – zarówno młodych, jak i starszych, choć w praktyce znajduje częstsze zastosowanie wobec tych ostatnich. W artykule przedstawiono wyroki dotyczące relacji między zasadą niedyskryminacji ze względu na wiek a zasadami pewności prawa i ochrony uzasadnionych oczekiwań, porównywalności sytuacji jako podstawowej przesłanki dyskryminacji bezpośredniej oraz dyskryminacji pośredniej opartej na wieku.
Paweł Dzienis, Odpowiedzialność państwa za naruszenie prawa do życia za szkodę wyrządzoną przez funkcjonariusza poza służbą – glosa do wyroku Europejskiego Trybunału Praw Człowieka z 1.12.2016 r. w sprawie Gerasimenko i inni przeciwko Rosji (połączone skargi nr 5821/10 i 65523/12). Europejski Trybunał Praw Człowieka 1.12.2016 r. wydał wyrok dotyczący odpowiedzialności państwa za szkody wyrządzone podczas strzelaniny w centrum handlowym w Rosji spowodowanej przez umundurowanego policjanta niebędącego na służbie. Glosowany wyrok łączy w sobie zagadnienia ochrony praw człowieka i odpowiedzialności cywilnej państwa. Głównym celem glosy jest poszukiwanie odpowiedzi na pytanie o podstawy odpowiedzialności państwa za szkodę wyrządzoną przez funkcjonariusza policji poza służbą w kontekście komparatystycznym, tj. Europejskiej Konwencji Praw Człowieka, prawa rosyjskiego i polskiego. Innym aspektem jest poszukiwanie prawnego remedium na niepokojące zjawiska zagrożeń bezpieczeństwa publicznego. Pojawia się pytanie o stosunek odpowiedzialności państwa w płaszczyźnie konwencyjnej do odpowiedzialności cywilnej. W tym kontekście autor poszukuje odpowiedzi na to, czy sądy krajowe mogły uznać roszczenie przeciwko państwu, czy potrzebny był dopiero wyrok ETPCz. W konkluzji autor stwierdza, że analizowana wypowiedź tego Trybunału zasługuje na aprobatę ze względu na cel odpowiedzialności odszkodowawczej władzy publicznej. Odnosząc się do oceny spełnienia obowiązku pozytywnego stwierdza, że w odniesieniu do odpowiedzialności cywilnej państwa stan prawny w naszym kraju odpowiada standardom europejskim. Skutki wyroku dla Polski przejawiają się zarówno w sferze stosowania prawa z postulatem utrzymania kierunku dotychczasowej wykładni, jak i stanowienia prawa w zakresie zasad naboru do służb posługujących się bronią z wnioskiem o weryfikację stanu prawnego.