Marcin Sokołowski, Glosa do wyroku Sądu Najwyższego z 5.02.2014 r., V CSK 129/13 
Komentowane orzeczenie dotyczy nabywania przez cudzoziemców nieruchomości znajdujących się w Polsce. W wyroku tym sprecyzowano wymagania, jakie stawia polski ustawodawca wobec cudzoziemców planujących zakup nieruchomości.

W Polsce zagadnienie nabywania nieruchomości przez cudzoziemców zostało uregulowane ustawą z 1920 r. Ten akt prawny obowiązuje do dzisiaj i nie jest uważany za przestarzały. Jednakże z uwagi na nowe realia XXI wieku, zwłaszcza prawo unijne oraz traktatową swobodę przepływu osób, powinien być odpowiednio stosowany. Jednym z głównych zagadnień jest rozumienie terminu „miejsca zamieszkania osoby”, tj. cudzoziemca, jako przesłanki dopuszczającej nabywanie przez niego nieruchomości w Polsce. To pojęcie zostało poddane analizie Sądu Najwyższego w glosowanym wyroku.
Rafał Woźniak, Glosa do wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 24.06.2016 r., II GSK 366/15 
Wyrok dotyczy zasad obiegu informacji w grupie kapitałowej. Zgodnie z nim należy uznać, że obowiązek przekazywania informacji poufnych nie jest ograniczony wyłącznie do informacji powstałych u emitenta, ale obejmuje również informacje pochodzące od spółek zależnych. Dodatkowo, zgodnie z dotychczasową linią orzeczniczą akceptowaną w niniejszym wyroku, każdy emitent powinien tak zorganizować przepływ informacji w swojej grupie kapitałowej, aby podmioty zależne przekazywały mu dotyczące go informacje podlegające upublicznieniu na podstawie obowiązujących przepisów prawa, niezwłocznie po ich uzyskaniu. Obowiązek taki może być jednak ograniczony w przypadku, gdy spółka zależna również będzie spółką publiczną podlegającą obowiązkom informacyjnym.
Ewelina Jarosz-Zgoda, Glosa do wyroku Trybunału Sprawiedliwości z 10.11.2016 r., C-30/15, P Simba Toys GmbH & Co. KG v. Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) 
Komentowane orzeczenie odnosi się do wątpliwości i problemów praktycznych związanych z rozumieniem pojęcia efektu technicznego na gruncie przepisów o ochronie unijnych znaków towarowych. Zgodnie z art. 7 ust. 1 lit. e pkt ii rozporządzenia Rady (WE) nr 40/94 z 20.12.1993 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego nie są rejestrowane oznaczenia, które składają się wyłącznie z kształtu towaru niezbędnego do uzyskania efektu technicznego. Interpretacja powyższej, bezwzględnej przeszkody rejestracji unijnego znaku towarowego została w znacznej mierze ukształtowana w orzeczeniach Trybunału Sprawiedliwości w sprawie Koninklijke Philips oraz Lego Juris. Pomimo to ocena, kiedy oznaczenie stanowi kształt niezbędny do uzyskania efektu technicznego, a przez to pozbawione jest zdolności rejestracyjnej, nadal wywołuje trudności interpretacyjne i praktyczne. W glosowanym orzeczeniu Trybunał Sprawiedliwości przedstawia kryteria oceny tej przesłanki, wprowadzając przy tym nieznane dotąd prawu znaków towarowych pojęcia „kształtu abstrakcyjnego” i „kształtu rzeczywistego”.