Z dniem 1.01.2017 r. Prokuratoria Generalna Skarbu Państwa została zastąpiona przez Prokuratorię Generalną Rzeczypospolitej Polskiej. Jak wynika z art. 122 ust. 1 pkt 1 ustawy z 15.12.2016 r. o Prokuratorii Generalnej Rzeczypospolitej Polskiej, dotychczasowe zadania PGSP zostały przejęte przez PGRP. Oprócz tego Prokuratorii Generalnej RP zostały powierzone liczne nowe zadania, m.in. w zakresie zastępstwa osób prawnych.

Marcin Dziurda w artykule Konstrukcja i zasady zastępstwa osób prawnych przez Prokuratorię Generalną Rzeczypospolitej Polskiej analizuje zakres zastępstwa osób prawnych przez PGRP, kwestie dotyczące czynności zastępstwa, przepisy intertemporalne, a także zagadnienia związane z zastępstwem obligatoryjnym.

Maciej Jakub Zieliński w artykule Teoretycznoprawne aspekty stwierdzenia przez Sejm RP braku mocy prawnej wyboru sędziów Trybunału Konstytucyjnego podjął próbę pogłębionej analizy naukowej problematyki wyboru sędziów Trybunału Konstytucyjnego, odwołując się do okoliczności wyborów sędziów TK w 2015 r. i podjętych wówczas uchwał Sejmu VIII kadencji. W zamiarze Autora opracowanie to ma stanowić przyczynek do szerszej dyskusji naukowej na ten temat.
Andrzej Szlęzak w artykule O sensie gospodarczym umowy o zwolnienie dłużnika z obowiązku świadczenia – uwagi polemiczne odniósł się do wcześniejszego opracowania na ten temat autorstwa Magdaleny Wilejczyk opublikowanego w „Przeglądzie Sądowym” 2017/3. Zdaniem Andrzeja Szlęzaka umowa z art. 392 k.c. jest umową typu gwarancyjnego, zobowiązującą dłużnika (osobę trzecią w rozumieniu art. 392 k.c.) do naprawienia szkody poniesionej przez jej wierzyciela wskutek tego, że wierzyciel jej wierzyciela zażądał świadczenia od swojego dłużnika i je otrzymał. W związku z tym Autor nie podziela proponowanej przez Magdalenę Wilejczyk interpretacji tej umowy jako umowy zobowiązującej osobę trzecią do zastąpienia jej wierzyciela w pełnieniu świadczenia na rzecz jego wierzyciela. Autor nie zgadza się także z poglądem Magdaleny Wilejczyk, że konieczną cechą umowy gwarancyjnej jest roszczenie regresowe, jakie przysługiwałoby osobie trzeciej, gdyby spełniła świadczenie na rzecz wierzyciela jej wierzyciela.