Formalizm procesowy jest cechą cywilnego prawa procesowego. Zapewnia przejrzystość oraz przewidywalność działalności jurysdykcyjnej sądów, jak również chroni przed uznaniowością, dowolnością i ryzykiem nierównego traktowania uczestników postępowania sądowego. W judykaturze zwraca się uwagę na szczególną rolę i znaczenie zasady formalizmu jako zjawiska koniecznego i pożytecznego w prawie procesowym cywilnym.

Zagadnienie to szczegółowo analizuje Tadeusz Zembrzuski w artykule Formalizm procesowy a skutki wadliwego oznaczenia pisma procesowego spełniającego wymagania środka zaskarżenia.

Artykuł Karola Stryjskiego, Wskazanie prawa właściwego dla dziedziczenia (cz. I), poświęcony jest problemowi wskazania prawa właściwego dla dziedziczenia transgranicznego za pomocą łącznika określonego przepisami rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 650/2012. W związku z emigracją polskich obywateli do Wielkiej Brytanii, Niemiec i Skandynawii prawdopodobieństwo zmierzenia się sądu polskiego z koniecznością rozstrzygnięcia transgranicznej sprawy spadkowej wydaje się współcześnie nieporównanie większe, niż było to jeszcze 40 lat temu. Nowością dla polskich organów, przywykłych do stosowania w takich sprawach łącznika obywatelstwa spadkodawcy, jest zmiana przez unijnego prawodawcę tego kryterium na ostatnie miejsce zwykłego pobytu spadkodawcy.
Mikołaj Małecki w glosie krytycznej do postanowienia Sądu Najwyższego z 17.03.2016 r., IV KK 380/15, wskazuje, że Sąd Najwyższy w tym orzeczeniu nie uzasadnił w należyty sposób swojego stanowiska w sprawie wykładni art. 200a § 2 k.k. Zdaniem Autora pogląd Sądu Najwyższego opiera się na wybiórczej interpretacji znamion przestępstwa groomingu. Według Mikołaja Małeckiego właściwym podejściem do omawianego zagadnienia na gruncie omawianego stanu faktycznego jest skrupulatna interpretacja obu faz groomingu oparta na metodzie dogmatycznej i teoretycznej.