Bartosz Kucharski w artykule Odpowiedzialność ubezpieczyciela za czynności agenta szczegółowo omawia zakres art. 11 ust. 1 ustawy o pośrednictwie ubezpieczeniowym, na mocy którego zakład ubezpieczeń odpowiada za szkody wyrządzone przez agenta w związku z wykonywaniem czynności agencyjnych.

Zdaniem Autora omawiany przepis statuuje odpowiedzialność deliktową opartą na zasadzie ryzyka. Do jej powstania powód musi udowodnić pięć przesłanek: istnienie w chwili działania lub zaniechania sprawcy szkody stosunku agencji między nim a ubezpieczycielem, bezprawność działania lub zaniechania agenta, powstanie szkody i jej zakres, związek przyczynowy między szkodą a bezprawnym działaniem lub zaniechaniem agenta oraz wyrządzenie szkody w związku z wykonywaniem czynności agencyjnych. Kucharski zauważa, że nawet w razie wystąpienia wszystkich przesłanek zakład ubezpieczeń może powoływać się na przyczynienie się poszkodowanego do powstania szkody, a w skrajnych przypadkach wskazywać, że poszkodowany działał na własne ryzyko, co wyłączy odpowiedzialność zakładu ubezpieczeń.

Mateusz Radajewski w glosie do postanowienia Sądu Najwyższego z 1.08.2017 r., II KK 313/16, komentuje orzeczenie Sądu Najwyższego, w którym stwierdzono, że na skutek wniesienia przez Marszałka Sejmu wniosku o rozstrzygnięcie sporu kompetencyjnego między Sądem Najwyższym a Prezydentem RP dotyczącego stosowania prawa łaski doszło do zawieszenia postępowania kasacyjnego, na tle którego wyniknął ten spór. Zdaniem Autora wniosek Marszałka Sejmu miał charakter pozorny, a jego wniesienie stanowiło nadużycia prawa. Według Radajewskiego nie powinno dojść do zawieszenia postępowania kasacyjnego ex lege, a zatem Sąd Najwyższy powinien kontynuować rozpatrywanie sprawy.

Mirosław Nesterowicz w aprobującej glosie do wyroku Sądu Apelacyjnego we Wrocławiu z 6.05.2015 r., I ACa 245/15, analizuje odpowiedzialność biura podróży za śmierć uczestnika wycieczki. W komentowanym przez Autora orzeczeniu Sąd Apelacyjny we Wrocławiu uznał, że biuro podróży ponosi odpowiedzialność za śmierć (utonięcie w morzu) uczestników wycieczki do Egiptu podczas organizowanej tam wycieczki fakultatywnej. Sąd stwierdził, że jeśli biuro podróży nie określa wyraźnie, że wycieczki fakultatywne będą organizowane i realizowane przez lokalne biuro podróży za odrębną cenę, to stanowią one część programu imprezy turystycznej i biuro podróży ponosi za nie odpowiedzialność.