Grzegorz Tylec w artykule „Zadośćuczynienie za naruszenie dobra osobistego w postaci więzi rodzinnej. Uwagi na tle orzecznictwa Europejskiego Trybunału Praw Człowieka oraz orzecznictwa sądów polskich” omawia i porównuje orzeczenia Europejskiego Trybunału Praw Człowieka dotyczące ochrony życia rodzinnego oraz orzeczenia sądów polskich dotyczące ochrony dobra osobistego w postaci więzi rodzinnych.

Autor wskazuje na podobieństwa oraz różnice w interpretacji przypadków szczególnych dotyczących omawianego zagadnienia. Grzegorz Tylec omówił prawo do życia rodzinnego z perspektywy konstrukcji ochrony praw człowieka oraz sposób jego ujęcia w regulacjach prawa międzynarodowego, by w dalszej części poddać analizie regulacje dotyczące ochrony życia rodzinnego zawarte w art. 8 europejskiej Konwencji o Ochronie Praw Człowieka oraz w art. 9 Karty Praw Podstawowych Unii Europejskiej. Orzeczenia sądów polskich autor przeanalizował pod kątem interpretacji zakresu pojęciowego dobra osobistego, którym jest więź rodzinna, oraz sposobów jego ustalania. Wskazał również na przesłanki, które decydowały o wysokości zasądzanego zadośćuczynienia w sprawach związanych z naruszeniem opisywanego dobra osobistego.

W artykule „Wybrane problemy praktyczne powstałe na tle przepisów dotyczących odpowiedzialności zawodowej lekarzy i lekarzy dentystów” Radosław Tymiński przedstawił problemy prawne związane z postępowaniem w sprawie z zakresu odpowiedzialności zawodowej lekarzy. Autor postawił sobie pytania, czy istnieje konieczność powoływania biegłych sądowych w sprawach dotyczących odpowiedzialności zawodowej, czy w sprawie lekarza może orzekać lekarz dentysta i odwrotnie, czy przed organami odpowiedzialności zawodowej lekarzy może występować aplikant adwokacki i radcowski w charakterze upoważnionego zastępcy adwokata albo radcy prawnego. Przed sformułowaniem odpowiedzi w zakresie każdego z tych pytań Tymiński dokonał analizy normatywnej, systemowej i funkcjonalnej omawianego zagadnienia i wskazał ewentualne skutki procesowe wyboru opcji, którą uznał za nieprawidłową.
Wojciech Jasiński w glosie do wyroku Sądu Najwyższego z 22.02.2017 r., IV KK 282/16 skupił się na zagadnieniu, które podzieliło skład orzekający i zaowocowało zgłoszeniem zdania odrębnego do omawianego przez Autora wyroku. Chodzi mianowicie o poddaną przez Sąd Najwyższy analizie – na przedpolu rozważań nad zagadnieniami materialnoprawymi – problematykę procesową dopuszczalności zainicjowania postępowania sądowego w rozpatrywanej sprawie w wyniku wniesienia aktu oskarżenia przez finansowy organ postępowania przygotowawczego, a więc Urząd Celny. Wątpliwości wzbudziło bowiem, czy Urząd Celny w świetle unormowań Kodeksu karnego skarbowego oraz zaistniałych okoliczności prowadzonego postępowania przygotowawczego był uprawnionym oskarżycielem w kontekście art. 439 § 1 pkt 9 w zw. z art. 17 § 1 pkt 9 Kodeksu postępowania karnego.