Numer 3 „Europejskiego Przeglądu Sądowego” został poświęcony zagadnieniom dotyczącym prawa azylowego i imigracyjnego.
Polecamy w szczególności:
Barbara Mikołajczyk, Mechanizm dubliński na rozdrożu – uwagi w związku z pracami nad rozporządzeniem Dublin IV. Artykuł dotyczy bardzo aktualnej sprawy opracowywanego nowego rozporządzenia ustanawiającego kryteria i mechanizmy ustalania państwa członkowskiego odpowiedzialnego za rozpatrzenie wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej (tzw. Dublin IV).

Autorka przedstawia obecny stan prawny oraz zestawia projekt Komisji z maja 2016 r. z poprawkami wniesionymi przez Parlament Europejski w listopadzie 2017 r. Ocenia obydwie propozycje, uwypuklając restrykcyjny charakter projektu Komisji oraz nowatorskie podejście zaprezentowane przez Parlament Europejski. Podkreśla różnice pomiędzy tymi instytucjami w podejściu do praw osób ubiegających się o ochronę międzynarodową, a także w odniesieniu do korekcyjnego mechanizmu przydziału wniosków o ochronę międzynarodową i sankcji dla państw za niezaakceptowanie przydziału. Konkluduje, że osiągnięcie kompromisu w tej sprawie będzie bardzo trudne, m.in. z powodu różnych interesów państw członkowskich w tej kwestii, a osiągnięty kompromis zaważy nie tylko na przyszłości Wspólnego Europejskiego Systemu Azylowego, lecz także na kształcie całej Unii Europejskiej.

Michał Kowalski, Wnioski o ochronę międzynarodową składane na granicy – uwagi na tle środków tymczasowych zarządzonych wobec Polski przez Europejski Trybunał Praw Człowieka. Artykuł podejmuje aktualny problem dotyczący statusu prawnego cudzoziemców zwracających się do władz polskich o ochronę międzynarodową na przejściach granicznych na polskiej granicy państwowej i związanych z tym kompetencji i obowiązków po stronie władz polskich. Wątpliwości prawne dotyczące odmowy przyjmowania przez funkcjonariuszy Straży Granicznej Rzeczpospolitej Polskiej wniosków cudzoziemców o udzielenie ochrony międzynarodowej i wydawania wobec nich decyzji administracyjnych o odmowie wjazdu na terytorium RP nabrały nowego wymiaru prawnego, kiedy w połowie 2017 r. cudzoziemcy, którzy znaleźli się w takiej sytuacji, złożyli na podstawie Europejskiej Konwencji Praw Człowieka skargi do Europejskiego Trybunału Praw Człowieka wraz z wnioskami o wydanie środków tymczasowych. Przeprowadzona analiza wskazuje, że cudzoziemiec zgłaszający się do odprawy granicznej na lądowym przejściu granicznym na granicy RP znajduje się pod jurysdykcją władz polskich w rozumieniu art. 1 EKPC i w celu uniknięcia poniesienia odpowiedzialności międzynarodowej Polski za niewykonanie zarządzonych przez Europejski Trybunał Praw Człowieka środków tymczasowych, oraz w celu zapewnienia przestrzegania obowiązujących przepisów prawa krajowego, każdemu cudzoziemcowi, który na granicy okazuje dokument, że w jego sprawie został zarządzony przez Europejski Trybunał Praw Człowieka środek tymczasowy, należy umożliwić złożenie wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej w RP ze wszystkimi tego konsekwencjami prawnymi.

Katarzyna Strąk, Pojęcie ryzyka ucieczki w prawie azylowym i imigracyjnym Unii Europejskiej. Pojęcie „ryzyko ucieczki” w prawie azylowym i imigracyjnym UE pojawia się w kontekście ograniczenia wolności (detencji) obywateli państw trzecich objętych postępowaniem w sprawie powrotów bądź postępowaniem w sprawie przyznania ochrony międzynarodowej. Chociaż pewne elementy jego definicji zostały już objaśnione przez Trybunał Sprawiedliwości, to w dalszym ciągu państwa członkowskie korzystają z dowolności, jeśli chodzi o ustanawianie krajowych katalogów kryteriów zawierających przesłanki istnienia ryzyka ucieczki, a sądy krajowe niejednolicie je interpretują w zbliżonych stanach faktycznych. Celem artykułu jest wskazanie wypracowanych przez Trybunał Sprawiedliwości i Komisję Europejską reguł interpretacji tego pojęcia w kontekście dokonywania kontroli sądowej środków krajowych, w których pojawia się kwestia ustalenia zaistnienia ryzyka ucieczki.