Witold Kulesza, „Polskie obchody” rocznicy urodzin Hitlera w świetle prawa karnego III Rzeszy, Republiki Federalnej Niemiec i Polski. W Polsce grupa osób zebrała się w współcześnie w lesie po to, żeby uczcić rocznicę urodzin Hitlera (20.04.1889 r.) - Führera III Rzeszy Niemieckiej.

Przewodniczący spotkania ubrany w mundur oficera SS, stojąc obok portretu Hitlera wygłosił przemówienie na jego cześć. Uczestnicy mieli na rękawach opaski ze swastyką i wznosili okrzyki „Sieg -Heil !” Takie zachowanie Polaków w okresie okupacji Polski przez Niemcy stanowiło przestępstwo, gdyż było im prawnie zakazane. Polacy uznani zostali za małowartościowy naród mogący tylko służyć wyższej rasie „aryjskich Germanów”. Obowiązujące w Republice Federalnej Niemiec prawo karne zakazuje używania nazistowskich znaków zarówno publicznie, jak również na niepublicznym zebraniu. Za niebudzący wątpliwości co do nazistowskiego znaczenia zakazany znak uznaje się swastykę. Prawo polskie zakazuje publicznego propagowania faszystowskiego ustroju państwa, co sprawia, że wątpliwe jest ukaranie uczestników obchodów rocznicy urodzin Hitlera zorganizowanych w lesie. Dlatego postuluje się wprowadzenie zakazu używania symboliki nazistowskiej wobec grupy osób, choćby zachowanie takie nie było publiczne.

Tomasz Kanty, Doświadczenie życiowe a ocena dowodów w procesie karnym
Zgodnie z zasadą swobodnej oceny dowodów w procesie karnym, organ dokonuje tej oceny korzystając z trzech metod: prawidłowego rozumowania, doświadczenia życiowego i wiedzy. Rozumowanie sprzeczne ze wskazanymi metodami prowadzi do ustaleń dowolnych, niemożliwych do przyjęcia ze względu na zasadę prawdy materialnej. Artykuł skupia się w artykule na pojęciu "doświadczenia życiowego", proponując jego definiowanie jako wyniku rozumowania indukcyjnego, ze wszystkimi tego konsekwencjami. Doświadczenie staje się źródłem wiedzy niepewnej, możliwej do obalenia. Doświadczenie zasadniczo nie konkuruje z logiką, jako metodą rozumowania, a w wypadku konkurencji z wiedzą o charakterze naukową, musi jej ustąpić miejsca; jednocześnie jego wykorzystanie w procesie karnym jest konieczne ze względów prakseologicznych.

Maciej Pach, Mikołaj Małecki, Stan wyższej konieczności konstytucyjnej
Celem opracowania jest dogmatyczna analiza podstaw i konsekwencji wykorzystania dla obrony konstytucyjnej pozycji TK (a także Konstytucji jako nadrzędnego w porządku prawnym aktu normatywnego) klasycznej instytucji prawa karnego materialnego, służącej do rozwiązywania zaistniałego w danej sytuacji faktycznej konfliktu dóbr (wartości), jaką jest stan wyższej konieczności, uregulowany zrębowo w art. 26 § 1 k.k. Jej adaptacja na użytek prawa konstytucyjnego prowadzi do określenia znamion i prawnych konsekwencji tzw. stanu wyższej konieczności konstytucyjnej, o którym nie wprost i – jak można sądzić – intuicyjnie wspomniano we wskazanych uzasadnieniach decyzji procesowych TK. Analizy Autorów zmierzają do odpowiedzi na pytanie, czy w ogóle, w jakich granicach i pod jakimi warunkami, w imię „samoobrony” przed wymierzonymi w TK – rażąco, tj. już prima facie niekonstytucyjnymi – działaniami, wolno pominąć unormowania ustawowe i realizować trybunalskie kompetencje także z naruszeniem przepisów ustawy , co może polegać in concreto na pominięciu niektórych przepisów ustawy regulującej problematykę TK, stanowiących podstawę orzekania

Paweł Daniluk, Przedawnienie w postępowaniu w przedmiocie odpowiedzialności zawodowej lekarzy
Artykuł dotyczy problematyki przedawnienia w postępowaniu w przedmiocie odpowiedzialności zawodowej lekarzy. Analizie poddano przede wszystkim art. 64 ust. 1-4 ustawy z dnia 2 grudnia 2009 r. o izbach lekarskich (t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 522 ze zm.), gdzie unormowano dwa rodzaje przedawnienia, tj. przedawnienie wszczęcia postępowania (art. 64 ust. 1) i przedawnienie karalności (art. 64 ust. 3). Szczególną uwagę poświęcono rozwiązaniu normatywnemu z art. 64 ust. 4 ustawy o izbach lekarskich, zgodnie z którym termin przedawnienia karalności ulega przedłużeniu, gdy czyn będący przedmiotem postępowania w sprawie odpowiedzialności zawodowej lekarzy stanowi jednocześnie przestępstwo. W takiej sytuacji ustanie karalności przewinienia zawodowego następuje nie wcześniej niż ustanie karalności przestępstwa.

Dorota Habrat, Osoby z niepełnosprawnością jako szczególnie narażone na przemoc motywowaną pogardą lub nienawiścią
Osoby z niepełnosprawnością stanowią szeroką oraz zróżnicowaną wewnętrznie grupę społeczną. Jest to grupa społeczna w dużym stopniu narażona na przemoc, dyskryminację oraz wykluczenie społeczne. Celem przeprowadzonej analizy było wskazanie czynników związanych z kwalifikacją osób z niepełnosprawnościami do grupy społecznej o podwyższonym stopniu wiktymizacji, jak również skupiono się w tym kontekście na określeniu stanu prawnokarnej ochrony takich osób. Szczególna uwaga została poświęcona zagadnieniu przemocy wobec osób z niepełnosprawnościami, która ma szczególny charakter w przypadkach, gdy jej motywem jest pogarda, nienawiść lub uprzedzenia wobec ofiary. Na podstawie dokonanej analizy sformułowano kierunki zmian prawnych w odniesieniu do przemocy motywowanej pogardą lub nienawiścią wobec osób z niepełnosprawnością na gruncie prawa karnego.

Aleksandra Nowosad, Drobna zmiana o dużym znaczeniu – art. 12b kodeksu karnego wykonawczego
Celem artykułu jest ukazanie drobnej zmiany wprowadzonej do kodeksu karnego wykonawczego, która może mieć istotne znaczenie dla niektórych skazanych. Ustawą z dnia 20 lutego 2015 r. o zmianie ustawy – Kodeks karny oraz niektórych innych ustaw dodano do kodeksu karnego wykonawczego art. 12b, który nakłada na organ wykonujący orzeczenie w razie stwierdzenia, że zachodzą warunki do wydania wyroku łącznego, obowiązek niezwłocznego zawiadomienia o tym właściwego sądu. Wprowadzenie tej regulacji spowoduje zwiększenie liczby postępowań w sprawach wyroku łącznego wobec skazanych wyłącznie na kary orzeczone z warunkowym zawieszeniem ich wykonania oraz kary różnorodzajowe, co może obnażyć niedoskonałości istniejących regulacji. Postulować należy uchylenie art. 87 k.k., jako nieadekwatnego do zmian wprowadzonych nowelą lipcową oraz wprowadzenie zmian w modelu łączenia kar warunkowo zawieszonych.

Ewa Suwara, Klauzula wzajemnej pomocy i wsparcia zawarta w art. 42 ust. 7 Traktatu o Unii Europejskiej
Jednym z celów reformy traktatowej przeprowadzonej przyjęciem Traktatu z Lizbony było m.in. wzmocnienie roli Unii Europejskiej na arenie międzynarodowej i zwiększenie współpracy między państwami członkowskimi w sytuacji zagrożenia. Jednym z instrumentów przewidzianych do realizacji tego celu w obszarze bezpieczeństwa i obronności jest tzw. klauzula wzajemnej pomocy i wsparcia zawarta w art. 42 ust. 7 Traktatu o Unii Europejskiej. Po raz pierwszy państwo członkowskie UE odwołało się do niej w listopadzie 2015 r. Zobowiązuje ona wszystkie państwa członkowskie UE do wzajemnej pomocy i wsparcia w sytuacji zbrojnej napaści na jedno z nich. Chociaż dopiero na mocy traktatu z Lizbony powyższe zobowiązanie jest prawnie wiążące względem wszystkich państw członkowskich UE, to pierwotny kształt tego przepisu można odnaleźć w Traktacie o Unii Zachodnioeuropejskiej i regulacjach prawnych z połowy ubiegłego wieku . Artykuł podejmuje próbę przedstawienia ewolucji klauzuli wzajemnej pomocy i wsparcia, interpretację jej treści oraz procedurę stosowania art. 42 ust. 7 TUE i odwołania się do niego. Wyjaśnia też podobieństwa i różnice w stosunku do klauzuli solidarności zawartej w art. 222 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej i klauzuli indywidualnej lub kolektywnej samoobrony odzwierciedlonej art. 5 Traktatu Północnoatlantyckiego

Agnieszka Serlikowska, Mediacja Inspekcji Handlowej w przeddzień wejścia w życie ustawy o pozasądowym rozwiązywaniu sporów konsumenckich
Celem artykułu jest próba odpowiedzi na pytanie czy Inspekcja Handlowa jest przygotowana do piastowania roli najważniejszego publicznego podmiotu ADR w Polsce w związku z koniecznością implementacji dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2013/11/UE z 21.05.2013 r. w sprawie alternatywnych metod rozstrzygania sporów konsumenckich oraz zmiany rozporządzenia (WE) nr 2006/2004 i dyrektywy 2009/22/WE. Podstawowym celem tego aktu jest zapewnienie konsumentom możliwości składania wniosków o rozstrzyganie sporów z przedsiębiorcami do podmiotów oferujących niezależne, bezstronne, przejrzyste, skuteczne i szybkie metody ich pozasądowego rozwiązywania. Autorka opisuje podstawowe zasady oraz standardy mediacji cywilnej oraz dotychczasową praktykę Inspekcji Handlowej w zakresie prowadzenia tej procedury. Wskazuje na potencjalne zagrożenia i wątpliwości wynikające z administracyjnych ram polubownej formy oraz omawia podstawowe zmiany wynikające z ustawy o pozasądowym rozwiązywaniu sporów konsumenckich, implementującej powyższą dyrektywę. Jednocześnie ocenia na ile reforma konsumenckich postępowań ADR prowadzonych przez Inspekcję Handlową wpłynie na dotychczasową praktykę w tym zakresie.

Jan Kulesza, Glosa do postanowienia SN z 27.04.2017 r., IV KK 116/17 (prawo do obrony koniecznej)
Uzasadnieniem kontratypu obrony koniecznej (art. 25 k.k.) jest konieczność zapewnienia przez państwo odpowiedniego poziomu ochrony dóbr prawnych jednostek. Konstrukcja ta wynika z delegowania przez suwerena na państwo w drodze umowy społecznej kompetencji do ochrony dóbr prawnych. Obowiązek ten realizowany jest przez organy ochrony porządku publicznego, zaś w sytuacjach, w których nie jest to możliwe, np. bezpośredniego zamachu, samodzielnie przez jednostkę, w zastępstwie państwa. W przypadku możliwości uzyskania realnej, niepogarszającej sytuacji zaatakowanego dobra ze względu na zwłokę i równie skutecznej pomocy ze strony powołanych do tego służb, czyli odparcia zamachu przez odpowiednie formacje organów porządku publicznego, to one są uprawnione do reakcji na zamach, a nie osoba zaatakowana. W takim wypadku nie przysługuje prawo do samodzielnego odparcia zamachu z powołaniem na działanie w obronie koniecznej – ma ona w tym wąskim zakresie charakter subsydiarny.