Posiadanie interesu w uzyskaniu zamówienia publicznego jest jedną z przesłanek zasadności wnoszenia środków ochrony prawnej. Brak definicji pojęcia w ustawie z 29.01.2004 r. – Prawo zamówień publicznych wywołuje praktyczne trudności. Biorąc pod uwagę konsekwencje niewykonania spełnienia przesłanek wnoszenia środków ochrony prawnej, istotnego znaczenia nabiera ustalenie ich właściwej interpretacji zgodnej z wolą ustawodawcy, a także zapewniającej ochronę podmiotu, który w wyniku działania lub zaniechania zamawiającego poniósł lub może ponieść szkodę. Czytelnicy zainteresowani tą problematyką przeczytają więcej w najnowszym, listopadowym numerze Glosy w artykule pt. Interpretacja pojęcia „posiadanie interesu w uzyskaniu zamówienia publicznego” w świetle orzecznictwa z zakresu zamówień publicznych” autorstwa dr Małgorzaty Sieradzkiej.


De lege lata w sprawach o unieważnienie prawa udzielonego przez Urząd Patentowy ze względu na naruszenie prawa podmiotowego osoby trzeciej pojawiają się wątpliwości dotyczące zakresu kompetencji UP i sądu cywilnego w odniesieniu do możliwości orzekania o naruszeniu prawa. Zgodnie bowiem z art. 255 ust. 1 pkt 1 ustawy – Prawo własności przemysłowej rozstrzyganie spraw o unieważnienie prawa udzielonego przez UP należy do kompetencji Urzędu. Natomiast w myśl art. 284 pkt 6 p.w.p. sąd cywilny jest uprawniony do tego, by orzekać o naruszeniu prawa osoby trzeciej. W związku z powyższym nasuwa się pytanie, czy UP wydając decyzję w sprawie o unieważnienie prawa ze względu na naruszenie prawa podmiotowego osoby trzeciej może sam badać, czy doszło do takiego naruszenia, czy też powinien kwestię tę pozostawić do rozstrzygnięcia w trybie postępowania sądowego. Dr Joanna Jowita Sitko analizuje przedstawione zagadnienie w glosie zatytułowanej„Zakres kompetencji Urzędu Patentowego w sprawach o unieważnienie prawa z rejestracji wzoru przemysłowego ze względu na naruszenie prawa osoby trzeciej”.
Orzecznictwo sądów unijnych traktuje stosowanie tzw. nożyc cenowych (ang. margin squeeze) jako praktykę stanowiącą nadużycie pozycji dominującej w rozumieniu art. 102 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej. Przy ewaluacji czy zachowanie dominanta stanowi taką praktykę, wykluczając konkurentów z rynku w sposób antykonkurencyjny, Trybunał Sprawiedliwości kierował się kryterium efektywności (stosując odpowiednio zmodyfikowany test cenowo-kosztowy). To słuszne podejście sądu zostało wszakże „przyćmione” przez odrzucenie formuły Bronnera (i tym samym warunku niezbędności) jako narzędzia analizy prawnej badanej praktyki dominanta pomimo jej ekonomicznych podobieństw (a nawet analogii) w relacji do odmowy dostaw. Czytelników chcących poznać szczegóły sprawy zapraszamy do lektury glosy dr. Konrada Kohutka pt. „Aprobata testu efektywności i odrzucenie warunku niezbędności dla oceny praktyki nożyc cenowych w świetle art. 102 TFUE”.