Kwestia możliwości wprowadzenia bankowych papierów wartościowych do obrotu zorganizowanego od dłuższego czasu pozostaje nierozstrzygnięta w polskiej doktrynie prawa. Wiąże się to z niejednoznacznym unormowaniem tej kategorii papierów wartościowych w prawie bankowym i prawie rynku kapitałowego.

Mimo kolejnych nowelizacji wątpliwości dotyczące statusu bankowych papierów wartościowych pozostają nierozstrzygnięte. Celowe wydaje się normatywne przesądzenie możliwości ich wprowadzenia do zorganizowanego obrotu, w tym na rynku regulowanym, co czyniłoby zadość potrzebom gospodarczym i oczekiwaniom emitentów i inwestorów. Dr hab. Jacek Jastrzębski w artykule pt. „Bankowe papiery wartościowe a zorganizowany obrót instrumentami finansowymi”, na łamach najnowszego, czerwcowego PPH, analizuje status bankowych papierów wartościowych w prawie rynku kapitałowego oraz konstruuje wnioski de lege lata
i de lege ferenda w tym zakresie.

Wykonywanie przez radę nadzorczą spółki akcyjnej jej ustawowych i statutowych kompetencji nadzorczych w zakresie sprawowania stałego nadzoru nad działalnością spółki wymaga często specjalistycznej wiedzy i wiadomości. Zdobycie tej merytorycznej wiedzy będzie możliwe niekiedy wyłącznie od podmiotów zewnętrznych, specjalizujących się w danej dziedzinie wiedzy. Rada nadzorcza spółki jest zatem w pełni uprawniona do tego, by w podjętej przez siebie uchwale zobligować zarząd spółki do zawarcia umowy cywilnoprawnej ze ściśle określonym podmiotem zewnętrznym
(np. z konkretnym ekspertem), jednak jedynie wówczas, gdy przedmiotem takiej umowy miałoby być zbadanie przez ów podmiot określonych dokumentów spółki lub dokonanie innych czynności bezpośrednio wspierających radę nadzorczą w wykonywaniu jej kompetencji nadzorczych. Spółka akcyjna nie będzie wówczas zobowiązana do przeprowadzania w tym zakresie żadnego uprzedniego postępowania zamówieniowego, czy też przetargowego, prowadzącego do wyboru takiego podmiotu zewnętrznego. Prawną dopuszczalność korzystania przez radę nadzorczą spółki akcyjnej z pomocy podmiotów zewnętrznych analizuje w czerwcowym PPH dr Wojciech Szydło.

Digitalizacja jest jednym z kluczowych sposobów zapewnienia dostępu do zasobów kulturowych, w tym zasobów audiowizualnych. W niektórych przypadkach jest to jedyny sposób zapewnienia dostępu do tych zasobów dla przyszłych pokoleń. Z tego względu podejmuje się wiele inicjatyw w zakresie digitalizacji, które mogą ułatwić wyjaśnienie kwestii prawnych, a tym samym uprościć digitalizację i późniejsze udostępnienie w Internecie. W państwach postkomunistycznych istotnym problemem jest ustalenie stanu właścicielskiego audio i audiowizualnego zasobu archiwalnego, który powstawał
w ramach funkcjonowania monopolu państwowego w dziedzinie mediów audiowizualnych. Dlatego też niezbędne jest dokonanie identyfikacji tych zbiorów w kontekście właścicielskim z uwzględnieniem zmian w przepisach prawa autorskiego
i wprowadzenie odpowiednich rozwiązań systemowych w ścisłej współpracy z właścicielami praw. Problematykę statusu prawnego archiwalnego zasobu audiowizualnego nadawcy publicznego omawia w najnowszym PPH dr Katarzyna
Chałubińska-Jentkiewicz.