Prof. Maria Jastrzębska w artykule „Polityka zarządzania ryzykiem jednostki samorządu terytorialnego – zasady zarządzania ryzykiem” omawia istotę polityki zarządzania ryzykiem jako podstawy kreacji i implementacji systemu zarządzania ryzykiem w jednostce samorządu terytorialnego. Zwraca przede wszystkim uwagę na to, jakie elementy powinno zawierać zarządzenie kierownika jednostki samorządu terytorialnego w sprawie polityki zarządzania ryzykiem jednostki samorządu terytorialnego oraz podpowiada, w jaki sposób opisać te elementy.

Wskazuje, że „niezbędnym warunkiem wdrożenia polityki zarządzania ryzykiem jest określenie jasnych, spójnych, zgodnych z misją celów i zadań jednostki oraz ustalenie wskaźników służących pomiarowi realizacji wyznaczonych celów i zadań, a także określenie poziomu ryzyka akceptowalnego dla wyznaczonych celów i zadań jednostki. Ponadto konieczne jest prowadzenie bieżącego monitoringu realizacji celów i zadań jednostki oraz stosowania mechanizmów kontroli zarządczej”. Przypomina jednocześnie, że za realizację polityki zarządzania ryzykiem odpowiada kierownik jednostki poprzez: kształtowanie i wdrażanie polityki zarządzania ryzykiem, nadzór i monitorowanie skuteczności procesu zarządzania ryzykiem, wyznaczanie poziomu akceptowalnego ryzyka oraz podejmowanie decyzji dotyczących sposobu reakcji na poszczególne rodzaje ryzyka. Pracownicy na samodzielnych stanowiskach odpowiadają za realizację zasad zarządzania ryzykiem określonych w polityce zarządzania ryzykiem poprzez: identyfikację rodzajów ryzyka związanych z realizacją przydzielonych im zadań, wskazanie właścicieli zidentyfikowanych rodzajów ryzyka, przeprowadzanie analizy zidentyfikowanych rodzajów ryzyka, proponowanie sposobu postępowania w odniesieniu do określonych rodzajów ryzyka, a także wdrażanie działań zaradczych w stosunku do zidentyfikowanych rodzajów ryzyka.

Dr Magdalena Zioło w tekście „Efekty i efektywność jako przedmiot pomiaru w sektorze publicznym a paradoks towarzyszący procesowi. Aspekty teoretyczne i metodyczne” wskazuje na trudności w dokonywaniu oceny efektywności działań podmiotów publicznych. Autorka podejmuje próbę uporządkowania pojęć i problemów dotyczących pomiaru efektów
i efektywności działania sektora publicznego, prezentowanych na kanwie rozważań literatury przedmiotu. Stawia tezę,
że pomiar efektów w sektorze publicznym jest obarczony ograniczeniami, a efektywność działania podmiotów publicznych
nie w każdych warunkach może zostać zapewniona poprzez wykorzystanie instrumentów zarządzania zorientowanego wynikowo. - Ocena efektów i efektywności działania sektora publicznego jest obszarem zainteresowań, któremu w literaturze i praktyce gospodarczej poświęcono wiele uwagi. Dotychczasowe doświadczenia pozyskane w wyniku reform sektora publicznego (przede wszystkim lata 80. i 90. XX w.), jak również licznych badań nad efektywnością wskazują, że głównym narzędziem zwiększania efektywności w sektorze publicznym jest zapewnienie systemu pomiaru wyników dla tego sektora, m.in. poprzez wykorzystywanie zróżnicowanych narzędzi, w tym budżetowania zadaniowego. Wieloletni pomiar efektów i efektywności działania sektora publicznego z wykorzystaniem zróżnicowanych miar prowadzi do wniosku, że proces ten nie jest wolny od niedoskonałości i zjawisk niepożądanych. W szczególności wpływ na obniżenie wartości informacyjnej efektów pomiaru mają tzw. Performance Paradox oraz trudności pomiaru wynikające z natury i specyfiki sektora publicznego - pisze autorka.

Dr Paweł Galiński w artykule „Jakość planowania budżetu w jednostkach samorządu terytorialnego w Polsce” omawia metody tego planowania i mierniki jego oceny w latach 2001–2012, wskazując przy tym podstawowe przyczyny popełnianych błędów w planowaniu poszczególnych składników budżetu jednostek samorządu terytorialnego. W rezultacie analizuje błędy prognoz dochodów, wydatków, przychodów i rozchodów budżetów samorządów i ich głównych rodzajów. Ocena tych mierników umożliwiła mu wskazanie głównych czynników determinujących jakość planowania budżetu w jednostkach samorządu terytorialnego w badanym okresie. Na podstawie powyższej analizy autor stwierdza m.in.: „W latach 2001–2012 w JST systematycznie występowały błędy w planowaniu ich budżetów. Jeżeli chodzi o dochody, to można tu wyróżnić dwa podokresy tych rozbieżności, tj. lata 2001–2008, w których były one niedoszacowywane (...), oraz lata 2009–2012, w których planowanie dochodów charakteryzowało się nadmiernym optymizmem (...). Ponadto w całym analizowanym okresie niedoszacowywane były dochody z tytułu otrzymywanej przez JST subwencji ogólnej (...). Na przeszacowanie dochodów ogółem w latach 2009–2012 istotny wpływ miał zbytni optymizm władz samorządowych w ocenie przyszłego kształtowania się dochodów własnych, a w latach 2011–2012 również dotacji z budżetu państwa. Oznacza to, że wpływy z tych dochodów były niższe, aniżeli planowano na początku roku. Wynikało to niewątpliwie z pogorszenia się w tym okresie sytuacji gospodarczej w kraju, która oddziaływała m.in. na zmniejszenie wpływów JST z tytułów udziałów w podatkach stanowiących dochód budżetu państwa (PIT i CIT)”.

W dalszej części pisma dr Leszek Syguła na przykładzie województwa dolnośląskiego przedstawia kształtowanie się zaległości podatkowych należnych jednostkom samorządu terytorialnego, a także wskazuje, czy wraz ze zmianą poziomu zaległości zmienia się efektywność egzekucji, którą należy rozumieć jako udział kwot wyegzekwowanych w sumie kwot objętych tytułami wykonawczymi. Autor podejmuje również próbę przedstawienia zmian zmierzających do podniesienia skuteczności działań organów egzekucyjnych przez naczelników urzędów skarbowych. Magdalena Bielikow wyjaśnia wciąż budzącą kontrowersje kwestię wyłączenia osób z czynności związanych z postępowaniem o udzielenie zamówienia publicznego, a Wojciech Bożek omawia obowiązek prowadzenia audytu wewnętrznego w jednostkach sektora finansów publicznych w kontekście zakresu odpowiedzialności za delikt z art. 18a ustawy z 17.12.2004 r. o odpowiedzialności za naruszenie dyscypliny finansów publicznych, przytaczając liczne orzecznictwo.