W kwietniowym numerze EPS pragniemy zwrócić Państwa uwagę na artykuł otwierający numer autorstwa dr. Łukasza Kułagi pt. Unia Europejska a zmiana paradygmatu w międzynarodowym prawie inwestycyjnym. Przejęcie kompetencji przez UE w zakresie inwestycji bezpośrednich wraz z wejściem w życie Traktatu z Lizbony (1.12.2009 r.) nastąpiło równocześnie do procesu zintensyfikowania globalnej debaty dotyczącej międzynarodowego prawa inwestycyjnego, w szczególności w państwach członkowskich UE.

W rezultacie, Unia stała się wiodącym globalnie podmiotem dążącym do przeprowadzenia fundamentalnych zmian w tym dziale prawa. W ramach samej Unii Komisja Europejska uznała za sprzeczne z prawem unijnym obowiązujące między państwami członkowskimi dwustronne traktaty inwestycyjne, zaś w odniesieniu do państw trzecich Komisja zainicjowała działania zmierzające do zawierania umów inwestycyjnych (nowe regulacje w czterech obszarach, w tym m.in. prawa do regulacji czy ustanowienia stałego sądu inwestycyjnego).

Polecamy również artykuł Marzeny Radziun pt. Postępowanie ugodowe w prawie konkurencji Unii Europejskiej. Przedmiotem artykułu jest analiza wybranych problemów postępowania ugodowego w unijnym prawie konkurencji. W pierwszej części opracowania dokonano charakterystyki poszczególnych etapów postępowania ugodowego, natomiast w drugiej - uwaga została skupiona na dwóch kwestiach (tj. prawo proceduralne przysługujące przedsiębiorstwom w tym postępowaniu oraz problematyka spraw hybrydowych, czyli takich, w których Komisja Europejska prowadzi jednocześnie postępowanie standardowe i ugodowe w tej samej sprawie kartelowej).

W dalszej części numeru jest interesująca glosa prof. Justyny Maliszewskiej-Nienartowicz pt. Długotrwałe ograniczenie zdolności do pracy a pojęcie niepełnosprawności - glosa. Jest to glosa do wyroku Trybunału Sprawiedliwości z 1.12.2016 r. w sprawie C-395/15, Mohamed Daouidi przeciwko Bootes Plus SL, Fondo de Garantia Salarial, Ministerio Fiscal. Komentowany wyrok odnosi się do pojęcia niepełnosprawności, a zwłaszcza występującego w jego ramach „długotrwałego osłabienia funkcji fizycznych, umysłowych lub psychicznych”. Sąd krajowy miał bowiem wątpliwości, czy można traktować jako niepełnosprawną osobę, która z powodu wypadku przy pracy przez nieokreślony czas znajdowała się w sytuacji czasowej niezdolności do pracy (w rozumieniu prawa krajowego). Autorka powołuje się na fakt, że zarówno Trybunał Sprawiedliwości, jak i rzecznik generalny Y. Bot odwołali się do wcześniejszego orzecznictwa luksemburskiego i co z tego faktu wynika.