W niniejszym numerze polecamy lekturę wyroku Sądu Apelacyjnego w Łodzi z 18.09.2013 r. (I ACa 355/13) z glosą Jana Ciechorskiego dotyczącą ochrony dóbr osobistych i zadośćuczynienia z tytułu niepouczenia pacjenta o wszystkich możliwych sposobach leczenia. W wyroku tym Sąd wskazał, że kompleksowa informacja udzielana pacjentowi jest warunkiem koniecznym do wyrażenia prawnie niewadliwej zgody na zabieg.

W przypadku alternatywnych metod leczenia lekarz obowiązany jest do ich wskazania, chociażby któraś z nich nie była wykonywana w danym szpitalu. W glosie do wyroku zaaprobowano to stanowisko, zwracając uwagę, iż wyrażenie zgody przez pacjenta ma konstytucyjne oparcie w godności człowieka, prawie do wolności i nietykalności osobistej oraz prawie jednostki do autonomii. Nieprzekazanie tych informacji powoduje, że lekarz faktycznie podejmuje decyzję, jakie dane przekaże pacjentowi, do czego nie ma uprawnień. Jednocześnie autor uznaje prawo pacjenta do informacji jako dobro osobiste podlegające ochronie, ujmując to szerzej niż uczynił to Sąd Apelacyjny w glosowanym wyroku.

Warta uwagi jest także glosa Jakuba Szmita do wyroku SN z 8.09.2015 r. (I PK 234/14), który dotyczy kwestii wykładni art. 30 ust. 5 ustawy z 23.05.1991 r. o związkach zawodowych w szczególnym układzie podmiotowym dotyczącym organizacji związkowych funkcjonujących u danego pracodawcy (wielość organizacji związkowych, a tylko jedna z nich jest reprezentatywna). Autor wskazuje, że zaprezentowany w glosowanym orzeczeniu pogląd Sądu Najwyższego należy uznać za błędny. Nieracjonalny wynik wykładni językowej skutkuje bowiem przyznaniem prymatu wykładni funkcjonalnej, a w konsekwencji uznaniem, że gdy u danego pracodawcy funkcjonuje wyłącznie jedna organizacja reprezentatywna, w sprawach z zakresu zbiorowego prawa pracy wymagających współdziałania pracodawcy ze stroną związkową jej stanowisko jest dla pracodawcy wiążące, niezależnie od stanowiska innej organizacji niereprezentatywnej lub pozostałych organizacji niereprezentatywnych.

W numerze ponadto ciekawe orzeczenia wraz z glosami:
– postanowienie SN z 9.10.2015 r. (IV CSK 703/14) z glosą Marka Mrówczyńskiego o złożeniu przez wierzyciela nieuzasadnionego wniosku o ogłoszenie upadłości i zakazie prowadzenia działalności gospodarczej;
– wyrok SN z 25.03.2015 r. (II CSK 818/14) z glosą Zbigniewa Kuniewicza o problemie dotyczącym funkcjonowania jednoosobowej spółki z ograniczoną odpowiedzialnością, który to problem sprowadza się do oceny skutków prawnych zachowania się jedynego wspólnika, dokonywanej w aspekcie możliwości przypisania temu zachowaniu woli podjęcia uchwały;
– wyrok SN z 3.10.2014 r. (V CSK 630/13) z glosą Jerzego P. Naworskiego, która dotyczy odpowiedzi na pytanie, czy roszczeniem związanym z prowadzeniem działalności gospodarczej jest wyłącznie roszczenie wynikające z czynności prawnych będących z tą działalnością w bezpośrednim związku;
– postanowienie SN z 3.12.2015 r. (II KK 227/15) z glosą Piotra Gensikowskiego o obowiązku dokonania zmiany kary wymierzonej za przestępstwo należące do ciągu przestępstw, które stało się wykroczeniem;
– wyrok SN z 17.02.2016 r. (III KK 394/15) z glosą Dariusza Wysockiego na temat prawa osoby najbliższej do odmowy zeznań w aspekcie czynności sądowych wykonanych w trybie art. 185c § 2 k.p.k.;
– wyrok SN z 6.11.2014 r. (SDI 32/14) z glosą Antoniego Bojańczyka poruszającą zagadnienie norm Kodeksu Etyki Radcy Prawnego jako elementu prawnej podstawy odpowiedzialności dyscyplinarnej;
– wyrok SN z 21.04.2015 r. (I UK 330/14) z glosą Doroty Dzienisiuk, w której omówiono problematykę składek na Fundusz Emerytur Pomostowych jako daniny publicznej pozbawionej charakteru wzajemności – odmiennie niż w przypadku świadczeń z ubezpieczeń społecznych;
– wyrok NSA z 18.02.2015 r. (I OSK 695/14) z glosą Ewy Kuleszy o dostępie do informacji publicznej w zakresie wysokości zarobków osoby zatrudnionej przez podmiot publiczny;
– wyrok NSA z 30.09.2015 r. (I OSK 2093/14) z glosą Grzegorza Sibigi, w której krytycznie oceniono wyznaczanie zakresu pojęcia „informacja publiczna” za pomocą kategorii „sprawa publiczna”;
– wyrok NSA z 29.01.2016 r. (II OSK 1336/14) z glosą Wojciecha Piątka na temat relacji występujących pomiędzy mocą wiążącą prawomocnego orzeczenia sądowego a związania wojewódzkiego sądu administracyjnego wykładnią prawa dokonaną w sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny.