Robert Stefanicki, Moc wiążąca skazującego wyroku w postępowaniu cywilnym. Uwagi na tle wyroku Sądu Najwyższego z 14.07.2015 r. (II PK 86/14)
Autor zaznacza, że art. 11 kodeksu postępowania cywilnego stanowi regulację procesową o istotnym znaczeniu dla praktyki, a sposób jego ukształtowania przesądza o dużej roli orzecznictwa, zwłaszcza wyroków Sądu Najwyższego w dookreślaniu granic jego stosowania.

Niestety w judykaturze można dostrzec nieodosobnione przypadki pomijania przez sądy rozstrzygające merytorycznie związków między postępowaniem karnym a cywilnym, co nie sprzyja kształtowaniu standardów pewności i przewidywalności rozstrzygnięć w sprawach o zbliżonym charakterze stanu faktycznego i prawnego.

Bogusław Lackoroński, Zobowiązania pieniężne wyrażone w walutach obcych w świetle przepisów kodeksu postępowania cywilnego po zmianie wprowadzonej ustawą z 10.07.2015 r.
Rozważania zawarte w niniejszym artykule odnoszą się do relacji pomiędzy art. 358 kodeksu cywilnego a regulacją procesową dochodzenia oraz egzekucji świadczeń pieniężnych wyrażonych w walutach obcych. Autor zauważa, że od zmiany art. 358 kodeksu cywilnego wprowadzonej ustawą z 23.10.2008 r. możliwe jest wyrażanie zobowiązań pieniężnych w walutach obcych w granicach swobody umów i przepis ten określa skutki prawne wyrażenia zobowiązania pieniężnego w walucie obcej. Natomiast przepisy kodeksu postępowania cywilnego odnoszące się do dochodzenia i egzekucji świadczeń pieniężnych nie korespondowały z regulacją materialnoprawną dotyczącą zobowiązań pieniężnych wyrażonych w walutach obcych zawartą w art. 358 kodeksu cywilnego, więc konieczna była zmiana w tym zakresie, która została wprowadzona ustawą z 10.07.2015 r. i która miała na celu zapewnienie koherencji pomiędzy art. 358 k.c. i relewantnymi przepisami kodeksu postępowania cywilnego. Bogusław Lackoroński spostrzega, że niestety cel ten nie został w pełni zrealizowany w zakresie egzekucji świadczeń pieniężnych wyrażonych w walutach obcych i nadal utrzymują się niespójności pomiędzy regulacją materialnoprawną i procesową w tym zakresie.

Joanna Misztal-Konecka, Czy na zarządzenie o zwrocie wniosku o ustanowienie kuratora dla dłużnika, którego miejsce pobytu nie jest znane (art. 802 k.p.c.), przysługuje zażalenie?
Autorka porusza problematykę ustanowienia kuratora dla dłużnika, którego miejsce pobytu nie jest znane (art. 802 kodeksu postępowania cywilnego), co gwarantuje zabezpieczenie interesów zarówno osoby, która z powodu nieobecności nie może zadbać o swoje sprawy, jak i wierzyciela, któremu pozwala na realizację stwierdzonych tytułem wykonawczym roszczeń. Ustanowienie kuratora następuje – co do zasady – na wniosek, który powinien spełniać warunki pisma procesowego oraz zawierać uprawdopodobnienie przesłanek z art. 802 kodeksu postępowania cywilnego. W przypadku stwierdzenia braków formalnych takiego wniosku wdrażana jest procedura naprawcza, zaś nieusunięcie braków uzasadnia zwrot wniosku. Na zarządzenie o zwrocie wniosku o ustanowienie kuratora dla dłużnika, którego miejsce pobytu nie jest znane, nie przysługuje zażalenie, ponieważ żaden przepis prawa nie przewiduje wprost możliwości zaskarżenia tego rodzaju decyzji, zaś wniosek taki nie inicjuje samodzielnego postępowania, co umożliwiałoby zastosowanie ewentualnej analogii do zaskarżenia zarządzenia o zwrocie pozwu.

Polecamy ponadto Państwa lekturze inne ciekawe artykuły:
– Wojciech Jaciubek, Umowa prorogacyjna jako czynność sui generis
– Marcin Bik, Zwrot wniosku o zwolnienie od kosztów sądowych na podstawie art. 102 ust. 4 ustawy o kosztach sądowych w sprawach cywilnych (wybrane zagadnienia na tle orzecznictwa)
– Aleksandra Nadobnik, Charakter współuczestnictwa po stronie pozwanej w sprawie o opróżnienie lokalu mieszkalnego
– Zbigniew Banaszczyk, Właściwość miejscowa w sprawach ze stosunku małżeństwa. Glosa do postanowienia Sądu Apelacyjnego w Warszawie z 26.01.2016 r. (I ACz 2711/15)
– Krzysztof Drozdowicz, Doręczenie odpisu pisma procesowego zawierającego rozszerzenie powództwa bezpośrednio pełnomocnikowi strony przeciwnej. Glosa do uchwały Sądu Najwyższego z 21.01.2016 r. (III CZP 95/15)